ห้าห้าห้า วันนี้ไม่มาก เมื่อวานคงเครียดจัด เหนจะได้..

  ตื่นเช้ามา มองนาฬิกา เพิ่งจาเก้าโมง นอนต่อ..(วันนี้มีเรียนบ่าย ไม่รีบเว้..) นอนไปสักพัก ก้อหลับไป 

  ฝันว่า(จำได้แม่นเลย เหนื่อยโคด) เข้าไปบ้านหลังหนึ่งที่ไหนสักแห่งอ่ะ ไปกะเพื่อน หลายคนอยู่ แต่จำไม่ได้ว่าใครม้าง แต่ก้อพอจะนึกออก แต่ในบ้านนั้น แบบ เฮี้ยนมาก น่ากลัวอ่ะ พอเข้าไป ก้อเจอหลายสิ่งที่บ่งบอกได้ว่า รีบออกเถอะพวกเมิง (จำไม่ได้ว่าไรม้างแต่แบบว่าวิ่งหนีสุดชีวิต) แต่จะออกจากบ้านหลังนั้นมันยากดิ มันมีลมต้าน ไว้ และมี เหมือนกับแรงไร
บางอย่างอ่ะ ดึงตัวเราไว้ ออกไปไม่ได้ อ่า.. แต่เราก้อพยายามออกแบบเดินช้ามาก ช้าเหมือนกะลมพัดแรงแรงต้านมาอ่ะ(ลองนึกภาพดู) ไม่รุ้ว่าไรเปนไรแล้วตอนนั้น กรูจะออกอย่างเดียว.. แต่มีเพื่อนที่ไปด้วยกันใครก้อไม่รุ้ วิ่งออกไปได้อ่ะ และเพื่อนพวกนั้นก้อไปยืนรอรถเมล์(ฟรี) ถ้าจำไม่ผิด ส่วนกรูก้อ เยื้องย่างแบบช้าช้าอ่ะ แต่รู้สึกได้เลยว่าเหนือยมาก แต่ก้อรอดออกมาได้(ไม่รุ้ว่าเพื่อนที่ไปกันอ่า ออกมาครบป่าว ไม่รุ้) พอออกมาได้ รถเมล์ผ่านมาพอดี และก้อขึ้นรถเมล์สีเขียวเขียว ทันที แบบขึ้นไงก้อไม่รุ้(เหาะมั้ง) และก้อตื่น...หายใจแบบว่า เหือกเหือกเลย..

  และก้อมาเรียน วันนี้ไม่ได้เรียนเลยมานั่งคุยมากก่าๆ เรื่องเรียนไม่พูดถึงมาก 
  
  อาหารมื้อแรกของวันนี้สี่โมงเย็น จำได้เลย ที่ บีเคเค เปนเนื้อพอคอันนึงและก้อชิคเก้นอันนึง อร่อยมาก(ตังก้อไม่มีเนาะ เสื-กอยากแ-ก) และก้อไปร้องเกะกันต่อ.. มี โมท แยม ซัน ฝน ปื่น ซือ โฟน และก้อ นอง แบบว่าได้หลายอารมมาก ทั้งสุข เส้า เหงา ซึ้ง..ฮ่าฮ่า ที่กรูได้ร้องก้อมี Unbreak my heart..นกเขาคูรัก..จุดอ่อนของฉันอยู่ตรงที่หัวใจ..รักเธอไปทุกวัน..และก้ออีกหลายเพลงเลย..คลายเครียดไปได้เยอะ

  กลับมาถึงหอก้อเวลาทุ่มสี่สิบสี่ มาถึงก้อเปิดคอมเล่นเอ็ม ทักคนนุ้นทักคนนี้ และก้อกลับมาวัด-ทะ-จัก เดิม นั่งเล่นเอ็ม นั่งเล่นเกม นั่งฟังเพลง นั่งรอ นั่งเหงา นั่งแก่ว นั่งมองหน้าจอ นั่งหายใจไปวันวัน นั่ง นั่งและก้อนั่ง

  ถ้าเดินไปแล้วเกิดหลงทางก้อคง SAD น่าดูและ..

                                                                 สวัสดี (ที่สุด)